Schrijvers archief civerz

doorciverz

Slapend dienstverband uit den boze

Hoge Raad:  verplicht einde aan slapend dienstverband!

Den Haag, 08 november 2019

De Hoge Raad heeft antwoord gegeven op prejudiciële vragen van de rechtbank Limburg over de toelaatbaarheid van ‘slapende dienstverbanden’. Een ‘slapend dienstverband’ is een dienstverband waarbij een langdurig arbeidsongeschikte werknemer thuis zit en geen loon meer krijgt, maar door de werkgever toch in dienst wordt gehouden met als gevolg dat daardoor de wettelijke transitievergoeding niet hoeft te worden betaald. Deze wettelijke transitievergoeding is de ontslagvergoeding waarop een werknemer recht heeft als hij ontslagen wordt na een dienstverband van twee jaar of langer.

De Casus

Een werknemer wordt door zijn werkgever in een ‘slapend dienstverband’ gehouden en ontvangt dus geen loon meer. De werknemer eist van zijn werkgever schadevergoeding, omdat de werkgever niet bereid is om het ‘slapende dienstverband’ te beëindigen, onder betaling van een transitievergoeding.

Prejudiciële vragen

De rechtbank Limburg heeft in een vonnis van 10 april 2019 prejudiciële vragen gesteld over de vraag of, en zo ja onder welke omstandigheden, een werkgever als ‘goed werkgever’ akkoord moet gaan met het voorstel van een langdurig arbeidsongeschikte werknemer tot beëindiging van het ‘slapende dienstverband’, onder betaling van een transitievergoeding. Een prejudiciële vraag is een vraag van een rechtbank of gerechtshof aan de Hoge Raad over de uitleg van een rechtsregel. Daaraan kan behoefte bestaan, als de Hoge Raad over die vraag niet eerder heeft beslist. Wel moet het gaan om een vraag die zich voordoet in een concrete zaak die bij een rechtbank of hof in behandeling is. Dezelfde vraag moet bovendien aan de orde zijn in een groot aantal andere zaken.

Advies advocaat-generaal

Advocaat-generaal Ruth de Bock bracht op 18 september 2019 haar advies aan de Hoge Raad uit. Zij is kort gezegd van mening dat een werkgever in beginsel verplicht is om op verzoek van een langdurig arbeidsongeschikte werknemer, een ‘slapend dienstverband’ te beëindigen onder betaling van de wettelijke transitievergoeding.

Uitspraak Hoge Raad

De Hoge Raad oordeelt in lijn met het advies van de advocaat-generaal. Sinds er een wet is waarin is geregeld dat werkgevers door het UWV worden gecompenseerd voor betaling van de transitievergoeding aan een langdurig arbeidsongeschikte werknemer, gaat het argument dat een werkgever op hoge kosten wordt gejaagd, niet meer op. Bovendien is duidelijk dat de wetgever af wil van de ‘slapende dienstverbanden’. Op grond daarvan brengt de eis van ‘goed werkgeverschap’ mee dat een werkgever een werknemer niet in een ‘slapend dienstverband’ mag houden, om de betaling van de transitievergoeding te ontlopen. Op de werkgever rust dus de verplichting om, op verzoek van de arbeidsongeschikte werknemer, het ‘slapende dienstverband’ te beëindigen, met betaling van een bedrag ter hoogte van de wettelijke transitievergoeding. Dit kan anders zijn als de werkgever gerechtvaardigde belangen heeft om de arbeidsongeschikte werknemer toch in dienst te houden, bijvoorbeeld als er een reëel uitzicht is op re-integratie.

Hoe verder

De rechtbank Limburg zal de zaak nu voortzetten en in haar uitspraak rekening houden met de antwoorden van de Hoge Raad. Ook andere rechters die in vergelijkbare zaken moeten beslissen, zullen de antwoorden van de Hoge Raad erbij betrekken.

doorciverz

Cao’s ABU en NBBU geharmoniseerd

ABU en NBBU hebben vanaf 30 december 2019 nieuwe en volledig geharmoniseerde cao’s voor alle 850.000 uitzendkrachten in Nederland. De ABU bereikte samen met NBBU, FNV, CNV Vakmensen, De Unie en LBV een onderhandelingsresultaat. De nieuwe cao’s zorgen voor een gelijk speelveld en zijn sterk vereenvoudigd. Uitzendkrachten krijgen een betere rechtspositie, meer werkzekerheid en begeleiding om duurzaam inzetbaar te blijven.

“Een prachtig resultaat: één pakket arbeidsvoorwaarden voor alle uitzendkrachten is een mijlpaal voor de branche. Dit is de grootste cao-herziening sinds 25 jaar”, zegt Jurriën Koops, directeur ABU. “Gelijkluidende cao’s bieden duidelijkheid voor uitzendkrachten, uitzendondernemingen en opdrachtgevers. Hiermee investeren we in de kwaliteit van uitzenden, maken we werk van goed werkgeverschap en zorgen we voor een sterke vereenvoudiging. We vinden het belangrijk dat dit samen met de vakbonden is gelukt.”

Gelijk loon voor gelijk werk

In de nieuwe cao’s is de inlenersbeloning verbeterd. Uitzendkrachten krijgen toeslagen voor fysiek en zwaar werk en vergoeding van reisuren als dat bij de inlener ook zo is. Verder zijn er afspraken gemaakt die ervoor zorgen dat uitzendkrachten hun werkervaring sneller kunnen verzilveren en komen er betere garanties op inkomenszekerheid bij het wegvallen van uitzendwerk.

Meer werkzekerheid: snellere opbouw rechten

Een grote verandering is dat uitzendkrachten door de nieuwe cao’s sneller rechten opbouwen in de verschillende fases van het uitzenden. Dat kan bijvoorbeeld als de uitzendkracht via een andere uitzender bij dezelfde opdrachtgever aan de slag gaat. Repeterende dag- en weekcontracten zijn straks niet meer mogelijk.

Bevorderen duurzame inzetbaarheid

De nieuwe cao’s voorzien in meer aandacht voor duurzame inzetbaarheid. De scholingsbestedingsverplichting is omgezet naar een bestedingsverplichting voor het bevorderen van duurzame inzetbaarheid.

Pensioen

Werkgevers en vakbonden willen nog dit jaar afspraken maken over een nieuwe pensioenregeling voor uitzendkrachten. Daartoe loopt op dit moment een onderzoek samen met pensioenuitvoerder StiPP naar de effecten van het verkorten van de wachttijd.

Looptijd

De leden van de ABU hebben inmiddels ingestemd met het onderhandelingsresultaat. Andere partijen raadplegen hun leden de komende weken. De nieuwe cao krijgt een looptijd van 30 december 2019 tot 1 juni 2021. Per 1 september a.s. wordt in de huidige cao al een aantal aanpassingen doorgevoerd.

Bron: ABU en NBBU, persbericht 19 juli 2019.

doorciverz

Er blijft 100 miljoen aan ongebruikte zorgtoeslag liggen

Zorgtoeslagen worden nog altijd massaal niet aangevraagd. Veel mensen weten niet dat ze er recht op hebben. Daardoor blijft 100 miljoen euro liggen.

Zeker 450.000 mensen vroegen in 2017 geen zorgtoeslag aan, terwijl zij daar wel recht op hadden. Gezamenlijk liepen zij daardoor zo’n 100 miljoen euro mis. Dat blijkt uit berekeningen van vergelijkingswebsite Independer. Het gaat om ongeveer 14 procent van de toeslaggerechtigden. Zij lieten de toeslag, die deels de premie van de zorgverzekering compenseert, links liggen.

“Mensen weten soms überhaupt niet van het bestaan van de toeslag”, zegt Joris Kerkhof van Independer. ”Of ze hebben het idee dat ze daar niet voor in aanmerking komen, terwijl dat wel zo is.”

Om te bepalen wie recht heeft op de zorgtoeslag wordt gekeken naar een inkomensgrens. Die ligt voor alleenstaanden op 29.562 euro per jaar en voor paren op 37.885 euro. De toeslag kan variëren van een paar honderd euro per jaar tot ruim duizend euro per jaar.

Angst om te moeten terugbetalen

Het probleem is dat de aanvraag gebaseerd is op het inkomen in het lopende jaar, stelt Marcel Warnaar, onderzoeker van het kenniscentrum Nibud. “Zzp’ers, personeel via uitzendbureaus of andere mensen met een flexibel inkomen weten vaak niet precies wat het inkomen in het lopende jaar zal zijn. Ze durven de toeslag daarom niet aan te vragen, uit angst om later alles terug te moeten betalen.”

Warnaar ziet ook andere groepen die de toeslag veelal vergeten aan te vragen. Zoals veel achttienjarigen en studenten, die het bestaan van de toeslag niet kennen. Een andere groep Nederlanders die geen toeslag aanvraagt, zijn mensen wier inkomen gedaald is. “Zij hadden er nooit recht op, maar nu wel, omdat ze minder verdienen. En weten dat niet.”

Middeninkomens niet zo zelfredzaam

Volgens de Bond voor Belastingbetalers speelt het probleem al langer. In 2016 deed de bond onderzoek naar het gebruik van verschillende toeslagen. Het bleek dat naast de zorgtoeslag, waarvoor 14 procent geen aanvraag doet, ook de huurtoeslag (13 procent) en de kindertoeslagen (bijna 6 procent) bij lange na niet volledig worden benut.

“Die cijfers zijn dus nog actueel”, zegt Tom van Drimmelen van de bond. Hij vindt dat de Belastingdienst daar medeverantwoordelijk voor is. Vooral de communicatie laat veel te wensen over, zegt hij. “Voor de financieel kwetsbaarsten van de samenleving is al redelijk wat ondersteuning. Maar de grootste groep, de middeninkomens, moet het vooral zelf uitzoeken en is niet zo zelfredzaam als wordt gedacht.”

Het is volgens Warnaar van het Nibud een goed idee om, net als bij de belastingaangifte, één moment te hanteren voor het bekijken van de toeslagen, of om de toeslag standaard over het voorgaande jaar te gaan aanvragen. “Dan weet je wat het inkomen is geweest en dat neemt de angst om later te moeten terugbetalen weg.”

Wie de toeslag niet in het lopende jaar aanvraagt, kan dat tot september het daaropvolgende jaar met terugwerkende kracht alsnog doen. Anders verdwijnt de mogelijkheid tot het innen van het geldbedrag.

Eerder werden er door 50Plus Kamervragen gesteld over de kwestie. In antwoord op deze vragen erkende de regering in oktober 2018 het probleem. Volgens een woordvoerder van het ministerie van financiën wordt er momenteel gezocht naar oplossingen om de communicatie over het aanvragen van toeslagen te verbeteren.

Aldus Rick van de Lustgraaf in Trouw, 8 augustus 2019

doorciverz

Minder kosten bij ontslag na ziekte

Minder kosten bij ontslag na ziekte

Werkgevers worden vanaf 2020 gecompenseerd voor de transitievergoeding die zij moeten betalen bij het ontslag van langdurig zieke werknemers. De Tweede Kamer heeft 5 juli 2018 ingestemd met dit wetsvoorstel van minister Koolmees van Sociale Zaken en Werkgelegenheid.

Wie recht heeft op een transitievergoeding, krijgt deze ook na een langdurige ziekteperiode. Voor de wet is iedereen immers gelijk. Maar door werkgevers wordt de optelsom van financiële verplichtingen als zwaar en onredelijk ervaren. Het kabinet wil het aantrekkelijker maken om mensen aan te nemen en wil deze scherpe rand van de transitievergoeding afhalen.

Werkgevers worden daarom gecompenseerd voor de vergoeding die betaald wordt na het ontslag van een langdurig zieke werknemer. Deze compensatie komt uit het Algemeen werkloosheidsfonds (AWF). Hier staat een verhoging van de uniforme AWF-premie tegenover.
Ook krijgen cao-partijen meer ruimte om af te wijken van de transitievergoeding die verschuldigd is bij ontslag om bedrijfseconomische redenen. Wel moet de CAO voorzien in een redelijke financiële vergoeding of in voorzieningen die de kans op nieuw werk vergroten.

Bron Ministerie van SZW 5 juli 2018

doorciverz

Cybercrime is meer dan internetpesten

Een gerichte (computer) hack of het verlies van een laptop kan grote gevolgen hebben. Denk maar aan verlies van klantinformatie of personeelsgegeven, het in verkeerde komen van betaalkaartgegevens, schade aan uw netwerk of derving van online inkomsten en reputatieschade. Of het nu gaat om de kosten die u maakt in geval van diefstal van uw gegevens of voor het voeren van verweer in verband met de content op uw website biedt een cybercrimeverzekering optimale bescherming tegen alle data- en online risico’s die u loopt.